Hornlåt nr. 14 etter Dybeck

Frå Jämtland, sungen av vallflicka på heimvegen om kvelden med buskapen etter seg. Dette er låten Dybeck brukar i føreordet som døme på dei lange opphalda mellom melodiperiodane — fermatane står over pausane — og på slutfallet ned til kvinten. Dei tonane som fyller ei heil takt står i trykket som halvnotar med punkt, lengre enn takta gjev rom for; her er dei skrivne som punkterte fjerdedelar, og meininga er at dei skal haldast lenge. Frå «Svenska vallvisor och hornlåtar» (1846).